The newbie, the sophomore and the veteran Part 4

Part 4: Ang Pagtatagpo

Friday na at huling araw ng klase for the students of College of Education. Walang klase tuwing Saturday aside sa mga may NSTP or ROTC. Patapos na rin huling klase nila.

“Class, next week will be having a group reporting and since there’s 24 of you. I’ll be dividing you in a group of 2. I’ll be announcing the groupings next meeting then we’re going to start the reporting the following meeting the grouping has been announced.” Pag papa alala ng kanilang professor.

“Sana sya maka partner ko” kilig na sabi ng babaeng estudyante sa likuran ni Austin. “Sino naman un? Tanong ng bading na animo’y lalaban sa beauty pageant sa kapal ng make up. “Si Aki, sino pa ba?” sabi ng babaeng kilig na kilig sa pagkaka sabi ng pangalan ni Aki. Biglang napalingon si Austin nang banggitin nila ang pangalan ni Aki. Nagulat naman sila sa pag lingon ni Austin sa kanila.

“Hi, Austin. Gusto mo tayo na lang magka partner?” sabi ng bading sa kanya. “Okay lang sa akin. Kung ikaw ang mapipili ni Sir na ka partner ko.” Sabay tawang sagot ni Austin. Mukhang kinilig naman ang bading sa sinabi niya. Ibinalik ni Austin ang tingin nya sa harapan ng klase. Tuloy pa rin sa pag e explain ang kanilang professor tungkol sa reporting at groupings. Biglang sumagi sa kanyang isip ang sinabi ng babae nyang classmate. Dapat si Aki maging ka partner nya sa reporting. Isang linggo na nyang minamatyagan ito ngunit wala syang lakas ng loob para magpakilala or makipag usap dito. Na totorpe sya in short. Bigla syang nag taas ng kamay bilang tanda na may nais syang itanong sa kanilang professor.

“Yes, Mr. Hernandez?’ agad na pansin sa kanya. “Sir, I would like to ask if we can choose our partner or you’re the only one who’ll choose it for us. Tuloy tuloy nyang tanong. “Well, if you want to choose your partner, I can let you do that provided that you have to impress me on your report. Because the meer fact that you choose that person it simply means that you have a good chemistry or good connection. In that way, you can come up with a good presentation”. Sagot sa kanya ng professor nya.

“I guess that wont be a problem, sir. We give you a good presentation.” Si Austin naman.

“Is that okay with you class?” ang professor nila.

Yes, sir! Sabay sabay nilang sagot.

Lihim na napa ngiti si Austin. Sa wakas makakaroon na sya ng rason para makasama at maka usap si Aki. Bumilis ang tibok ng kanyang dibdib. Halong excitement at kaba ang nararamdaman nya.

“Okay Mr.Hernandez, since you’re the one who suggested it. Mauna ka ng pumili ng partner mo.” Ang kanilang professor.

“Ako na lang piliin mo, papa Austin!” sigaw ng isang babae nilang kaklase. Nagtawanan naman ang iba. Pati sya ay natawa ng bahagya. He cleared his throat and stood up from his chair. “I choose Mr. Aki Uy as my partner” si Austin. Pagka sabi nya nito ay bigla nyang nadama ang pag init ng kanyang mukha. Pakiramdam nya ang kulay pula ito. He composed himself, he didn’t mind all the giggling among his classmate. He remained standing.. waitng for Aki’s reply.

“Mr. Uy, Mr. Hernandez wants you to be your partner for our reporting.” pag tawag ng pansin ng kanilang professor kay Aki.

Nabigla si Aki sa narinig. Hindi sya agad naka sagot dahil na rin sa impit na hiyawan ng mga kaklase. Tila nabingi at na pipi sya. Di nya alam kung ano magiging reaksyon nya.

“Ah..eh… Sure. No problem.” Si Aki sabay yuko nya. Hindi nya alam kung bakit ganun ang nararamdaman nya. Pero di na nya ito initinda pa. Kahit sino naman ay pwede nyang maka pareha sa reporting. Hindi sya mahirap pakisamahan. Hindi rin sya mapili sa mga taong makaka sama nya.

“Ang swerte naman nila sa isa’t- isa.” Sabi ng isang nilang kaklase.

“Ako na lang sana naka partner ni Aki.” Sabi naman ng isa pa nilang bading na kaklase.

Tawanan at kulitan ang mga huling minuto ng klase. Natapos na rin pumili ng ka partner ang iba pang estudyante. Pagka tapos ng ilang minuto ay na dismiss na rin ang klase.

Habang nag aayos ng gamit si Aki ay panay ang tingin sa kanya ni Austin. Balak nya itong sabayan pauwi or kung saan man ito pumunta. Bahala na usal ni Austin sa sarili. Tumayo si Aki at aktong palabas na sa classroom ng tawagin sya ni Austin.

“Hey, Aki. You got a minute?” habol nya kay Aki. “Ah..eh.. bakit?” pautal na sagot ni Aki. “I just wanna ask kung okay lang ban a pinili kita as my partner?” si Austin. “Ah, yun ba, oo naman. Actually I was not expecting it but anyways, thanks.” Si Aki.

Dun napansin ni Aki ang angking ka gwapuhan ng kaharap. Nung una ay di nya ito pinapansin. Ilang linggo nya na rin itong kaklase at nakaka salubong sa loob ng campus pero ngayon nya na appreciate ito. Very manly ang itsura. Ang sarap pakinggan ng speaking voice nya. Di nakaka sawang titigan ang mukha nya.

“is everything okay? Natulala ka na dyan” takang tanong ni Austin. Biglang natauhan si Aki. Di nya napansin na matagal na pala syang naka titig dito. Biglang binawi ni Aki ang kanyang tingin, naramdaman nya ang biglang pag init ng kanyang mukha. Anu ba itong nararamdaman nya? Bakit ganito?

“Ah eh..wala naman, pasensya ka na. Ma..may naalala lang kasi ako..” si Aki na ngayon ay pulang pula na.

“Ah okay.. ahmm, Aki pwede bang maki sabay sa’yo pauwi? Kung okay lang sa’yo” si Austin. “Ha?! Ah..eh… anu kasi eh.. ahmm..” si Aki na di malaman ang isasagot sa tanong ng kaharap.

“Ah sige, di bale na lang. Mukhang may pupuntahan ka pa ata. Sensya na sa abala. Sige, una na ako. Kita na lang tayo sa Monday” si Austin na bakas sa mukha ang pagka dismaya. Gustong gusto nyang maka sabay si Aki kahit palabas lang ng gate ng campus nila. Pero mukhang imposible.. mali ata ang timing nya. Napansin naman ni Aki ang pagbabago ng mood ni Austin. Na guilty sya sa nakitang pagka lungkot sa mga mata nito. Napansin nya na lang na naka layo na sa kanya si Austin pababa sa 1^st floor ng building kung saan sila nag ka klase. Di na nagawang pigilan pa ni Aki si Austin. Nakaramdam sya ng guilt sa di pag payag sa pag sabay nito pauwi sa kanya.

“Kasi naman, Aki.. sasabay lang yung tao, ayaw mo pa” usal nya sa sarili. Isang buntong huninga ang kanyang pinakawalan saka naglakad pababa sa 1^st floor. Iniisip nya pa rin ang reaksyon ni Austin sa ginawa nya dito. Iniisip nya na baka magtampo or magalit ito sa kanya. “Bakit ba nya kasi ako natanong ng ganun? Nakaka gulat kasi. Don’t tell me, katulad ko din sya or pinag ti tripan nya lang ako” kinakausap nya ang sarili habang nag lalakad. Nasa kalagitnaan sya ng pag iisip ng bigla tumulapon ang kanyang katawan kasabay ng mga gamit na hawak nya. Parang humiwalay ang kanyang kaluluwa sa lakas ng pagkaka bangga sa kanya. Nakita nya na lng ang sarili na naka upo sa walkway papuntang gym. Nagkalat ang gamit nya.

“Naku, sorry!! Pasensya kana. Okay ka lang ba? Gusto mo dalhin kita sa clinic? Sunod sunod na sabi ng taong nakabangga sa kanya. Tila wala pa rin sya sa sarili. Nakatitig lang sya dito. Pakiramdam nya nasa Ancient Greek era sya. Kaharap nya ang isang mala Adonis na lalaki. Tall, dark and handsome ika nga nila. Ipinikit nya ang kanyang mga mata at sa pag mulat nya ay naka luhod na ito malapit sa kanya.

“Hey, are you okay? Am soo sorry about that” and lalaki ulit. “Yeah am okay. I guess..” si Aki. “Pasensya ka na talaga. Eto mga gamit mo. Di ko talaga sinasadya” ang lalaki sabay abot sa kanya ng mga gamit nya. “Naku, wala yun. Di rin kasi ako naka tingin sa dinadaanan ko. Okay na ako. Pasensya rin sa abala.” Si Aki habang patayo. Sandali nyang pinagpag ang kanyang uniform na puro alikabok. Sabay baling ng tingin sa naka bangga sa kanya. Ngumiti it okay Aki sabya sabing “am glad you’re okay.”

Tila para syang bakal na hinihigit palapit sa isang magnet. The guy in front of him is so commanding. Even in his simple way of saying “SORRY” is enough make him mesmerized. Pabilis ng pabilis ang tibok ng puso nya. Tila huminto ng sandali ang mundo nya. Parang walang tao. Sila lang dalawa. Tanging tibok lamang ng puso nya ang narirnig nya. Ngunit bumalik sya sa reyalidad ng mahina syang tapikin nito sa balikat.

“Bro, sorry ulet ah. Sige una na ako. If you feel something or if you’re in pain. Puntahan mo ako sa gym. Andun lang ako. Okay?” sabi nito sa kanya.

“Ah..eh.. sige. Sure. Okay na naman ako eh.” si Aki habang naka titig pa rin sa kausap.

“Sige. Ingat ka, bro. I’ll see you around.” Sabi ng lalaki habang palayo sa kanya.

Tila napako sya sa kanyang kinatatayuan. Bakit ganun ang naramdaman nya nung kaharap nya ang lalaking iyon. May parte sa puso’t isip nya na nagsasabing kailangan nya itong makita ulit. Pero paano? At saan? Bigla nyang naiisip ang sinabi nito sa kanya.

If you feel something or if you’re in pain. Puntahan mo ako sa gym. Andun lang ako.

Napa ngiti sya ng maalala ito. Inaayos nya ang kanyang sarili at tuluyang binaybay ang daan papuntang gym. Excited sya na makita ulet ang lalaking kanina ay nasa harapan nya. Hindi nya alam kung bakit ganun ang nararamdaman nya. Pero kung anuman ito. Wala na syang paki alam, ang mahalag ay makita nya itong muli.

Ngunit lingid sa kaalaman nya ay kanina pa pala naka masid si Austin sa di kalayuan. Bakas dito ang lungkot. Tila tumigil ang tibok ng puso nya sa nakitang eksena kanina. Hindi maalis sa kanyang isipan kung paano titigan ni Aki ang lalaking kaharap kanina. Ibang iba sa pag titig nito sa kanya.

Selos ba itong nararamdaman ko? Oo, selos nga ito. Alam ko sa sarili ko na gusto ko si Aki. At ang gusto ko ay akin lang sya. Sabi nya sa sarili.

Nang marating ni Aki ang gym agad hinagilap ng kanyang mata ang lalaking nag dala sa kanya sa lugar na yun. Nasa gitna sya nag paghahanap nang bigla syang mabulabog ng ingay ng mga drums. Nakita nya na isa-isang lumilipat ang mga babae. Nakita nya rin ang mga lalake na nagba back flip. Doon nya na realized na nag pa practice pala ang cheering squad ng University. Pansamantalang nawala ang atensyon nya sa taong hinahanap. He was amazed and caught himself at awe seeing the routine of their University’s cheering squad. Marami na syang nakitang routine pero this is different. Sobrang flawless ng mga stunts. Sobrang linis ng dance steps.

Tuluyan ng nawala ang atensyon ni Aki sa kanyang pakay sa pag punta sa gym. Nag enjoy sya sa panunuod nya. Hanggang sa matapos ang buong routine. Wala sa sariling napa palakpak sya sa napanuod. Buti na lang may mga grupo ng mga estudyante din na pumalakpak pagka tapos ng routine kung hindi ay napahiya siya. Aalis n asana sya sa gym ng biglang may pamilyar na boses na tumawag sa kanya.

Nang lingunin nya ito ay biglang bumilis ang tibok ng puso nya….muli ay tila tumigil ang mundo at oras ni Aki. Di nya maigalaw ang kanyang katawan. Hindi nya maibuka ang kanyang mga bibig. Muli ay tanging tibok lamang ng puso nya ang kanyang naririning habang nakatitig sa kanya ang lalaking nasa harapan. Naka ngiti sa kanya…Tanging mga mata lamang nila ang nangungusap.. wala ni isang salita ang maririnig sa kanila… patuloy silang naka titig sa isat-isat.

Habang may mga matang na ma tyagang naka tingin sa bawat kilos nila…

ITUTULOY..

The newbie, the sophomore and the veteran Part 3

Part 3: Rafael Iñigo

“Again from the TTTTOOPPPP!!!” Sigaw nya. Halos mapatid ang litid nya sa pag sigaw. “Ilang beses bang kailangang ulitin yan?! Simpleng toss lang di nyo pa maayos?! Ilang taon na kayong member ng squad, di nyo pa rin makuha ng tama yan!!

Lahat ay naka yuko. Lalo nag ang 4 na members na nagkamali sa toss nila. Hingal kabayo ang lahat. Walang umiimik. Walang nag tataas ng ulo.

Tuloy pa rin sya sa pag sesermon sa apat. Halos kainin nya ng buo ang mga ito sa sobrang galit nya.

Siya si Rafael Iñigo Cruz. Team Captain and Head coach of DSU Black Condor Pep Squad. 4^th year Communication Arts students. Pero ito na ang ikalima at huling taon nya sa Domiquez State University. Nahuli sya ng pag graduate dahil na rin sa pag pe Pep Squad. Nasa High School sya ng mahalin nya ang sports na ito. Dahil na rin sa huyas nya at pag pupursigi ay nakuha nya ang kanyang posisyon nung 3^rd year sya kay di sya nakatapos sa takdang panahon. Walang kaso sa kanya dahil na rin s full scholarship at allowance na nakukuha nya mula sa University.

Huling taon na nya. Huling pagkakataon para masungkit ang pinakaka asam na pangarap. Ang makuha ang Championship trophy na matagal ng pinakaka asam. Ilang taon rin nila itong tinangkang makuha. Mula nung 1^st year sya ay pinukpok na nila na makuha ito, ngunit sadyang mailap ito sa kanila. Tatlong sunod sunod na taon silang 2^nd placer. Ang pinaka mahigpit nilang kalaban.. Mariano Guzman University. Di talaga maikakaila na malupit ang Pep Squad nila. Ilang international cheering competition na rin ang naipanalo ng Mariano Guzman University.

Eto ang pangarap ni Rafael. Bago man lang sya umalis sa school nila ay may maiiwan naman sya na legacy sa kanilang pep squad na hindi naibigay ng mga naunang Head Coach at Team Captain. Kaya ganun na lang ang pagpupursigi nya na ma perfect ang kanilang routine. Isang buwan na lang at Elimination na. After that 3 weeks for the Finals. Kaya nais nyang maging maayos lahat bago sila sumabak sa labanan.

“Hindi tayo titigil hangga’t di natin na pe perfect lahat ng dance steps at stunts natin.” 1 month na lang at Elimination na. Di na basta basta ang mga kalaban natin. Lahat sila nag improve na. Kaya sure ako na pukpukan na ang laban sa elimination pa lang” tuloy tuloy nyang sabi.

Sa totoo lang, mabait na tao si Rafael. Sa edad nya 25 ay sya na ang kuya di lamang sa mga classmates nya pati na rin sa mga ka Team mates nya. Maihahanay na rin sya sa mga campus crushes dahil sa pisikal nitong katangian. He stands 6’0, toned and lean body, Moreno sya na nakuha nya sa kanyang Ama. Ang tawag nga sa kanya ay Derek Ramsey ng Comm. Arts Dept at DSU. Maraming babae at bading ang naghahabol sa kanya. Pero ang puso nya para lamang sa isang tao. Si Darwin. Ang taong pinaka mamahal nya.

Pero hanggang doon lang yun. Dahil hindi pwede maging sila. Si Darwin ang best friend nya simula pa nung High School. Alam ni Darwin ang nararamdaman nya para dito pero bago pa man mangyari ang di dapat mangyari ay pinag usapan na nila ang tungkol dito. Tinanggap ni Rafael ito kahit masakit at nakuntento na lang sya sa pagiging mag best friend nila. Wala namang nagbago sa kanilang pagkakaibigan, at di na rin nila muli pang pinag usapan ang tungkol sa bagay na un. Pero lihim pa ring minamahal ni Rafael si Darwin. Para sa kanya, walang ibang tao ang magpapa tibok ng puso nya katulad ng pagmamahal nya kay Darwin.

Tuloy pa rin ang rehearsal. 6 minutes routine. Hataw ang sayaw. Pyramids, stunts at tosses. Back flip dito. Front walk doon. Yan ang routine nila. Kailangang makipag sabayan sa stunts ng ibang school. Lalo na sa Mariano Guzman. Hindi na nila pa palalagpasin ang pagkakataon na ito. Kitang kita sa mga dancers ang determinsyon at pagka gusto na makuha ang inaasam na tropeyo. Maging si Rafael ay hataw na hataw sa pag sasayaw. Nang matapos ang huling toss natapos ang routine nila ng isang 3 level pyramid. Almost perfect na ang routine. Konting polish na lang.

“Good job guys!!” sigaw nya habang hinihingal pa. “Konting polish pa and we’re all set.” Sabay sabay na nag palakpakan ang lahat ng members ng squad. Konting bilin pa habang lahat ay naka upo ang lahat sa sahig ng gymnasium.

“Practice on Saturday, whole day tayo so magpa alam na kayo sa mga dapat pagpa alaman, Okay?” si Rafael ulet.

YES KUYA RAF!!! Sabay sabay na sigaw nila.

Pagka tapos makapag bihis at mag ayos ng gamit lumubas na ng gym si Rafael. Habang nag lalakad ay napansin nya ang isang pamilyar na tao. Napangiti sya ng ma kompirma kung sino ito.

“Ganda ng routine nyo ah. Pang champion na talaga.” Si Darwin habang sinasalubong nya si Rafael. “Salamat. Teka, bakit nandito ka pa? past 10pm na ah. Di ka ba hahanapin sa bahay nyo?” sunod sunod na tanong ni Rafael.

“Nag paalam ako sa bahay to congratulate you in advance” si Darwin habang naka ngiti sa kanya. “If you guys don’t win the championship this year. Ewan ko na lang” sunod na sabi nito.

“Don’t jinx me, baka di matuloy at elimination pa lang ligwak na kami” si Rafael. Nagtawanan silang dalawa. “Tara na nga, hated na kita sa inyo. Si Darwin. Sumunod naman si Rafael.

Mga 10 minutes ding nag drive si Darwin gamit ang kayang Toyota Camry. Walang imikan habang nasa byahe sila. Pero lihim na kinikilig si Rafael. Mahal nya pa rin ang best friend nya, un ang nasabi nya sa kanyang sarili. Nang makarating na sila sa bahay ni Rafael ay inaya nya itong pumasok sa bahay ngunit tumanggi si Darwin. Nag paalaman ang dalawa. Tuluyang umalis si Darwin habang si Rafael ay hinatid sya ng tanaw. Pumasok si Rafael sa loob ng bahay diretso sa kanyang kwarto. Matapos maka pag shower ay nahiga sya sa kama. Kinuha nya ang kanyang cellphone at nag text.

Salamat sa pag hatid sa akin. See you tomorrow, best.

Pagka sent ng message nya at napapikit na si Rafael. Dala na rin ng pagod sa school at practice ay tuluyan na syang naka tulog.

Ilang linggo na lang at Elimination na. Handang handa na ang lahat para kay Rafael. Handa na syang kunin ang pinakaka asam na kampyonato.

Ngunit hindi pala ito magiging madali para sa kanya.

Anu ang magiging papel ni Aki at Austin sa buhay ni Rafael?

ITUTULOY..

The newbie, the sophomore and the veteran Part 2

Part 2: John Austin

“Austin, what’s this?! Nag shift ka na naman nag course?!!” ang mommy ni Austin. “Ayoko na ng Engineering. Nakita nyo naman ung mga grades ko di ba?” si Austin habang nag lalaro ng PSP.

“My God, this is the 3^rd time na nag shift ka ng course. Una Business Management then ECE tapos ngayon.. what, Education!! What’s going through your mind?” pasinghala na sabi sa kanya ng kanyang Mama.

“Ma, look. Kaya ko kinuha ang Business Management because of Dad. Then after what happened to him and Kuya you asked me to shift to ECE kasi sabi mo pangarap un ni Kuya. Pero hindi yun ang gusto ko.” Si Austin na ngayon ay naka tingin sa Mama nya.

“Pinag bigyan ko kayo sa lahat ng gusto nyo, maybe this time baka pwede ung gusto ko naman, ung magiging masaya ako.” Pag papatuloy ni Austin.

Isang buntong hininga ang pinakawalan ng kanyang Mama bago ito nag salita. “I just want the best for you, son. After what happened to your Dad and Kuya.. you’re the only one left to me. I just want you to have the best that this world could offer” ang Mama nya habang hawak ang kanyang balikad.

“Ma, what’s best for me is to do the things that make me happy. To see myself enjoying every single day of my life. To be understand and to be love by the people around me. Un ang best para sa akin.” Si Austin.

Naglakad palayo si Austin patungo sa kanyang kwarto at iniwan ang kanyang Mama sa kanilang salas. Pag dating sa kwarto, pabagsak nyang inihiga ang kanyang katawan. Ipinikit ang kanyang mga mata ngunit di pa man tumatagal na nakapikit ay muling bumalik ang masamang ala-ala. Isang masamang panaginip na lagi syang sinusundan kahit saan man sya mag punta.

Siya si John Austin Hernandez, bunso sa 2 mag kapatid. 20 years old, 5’11, maputi, gym buff. Heartthrob kung maituturing sa kanyang eskwelahan. Pero sa likod ng matikas na pangangatawan at gwapong mukha ay nag tatago ang isang sikreto ni Austin. Lumaki sya na masagana ang buhay. Businessman ang kanyang Ama at may ari ng isang Salon at Spa ang kanyang Ina. Masasabing sunod sa luho silang magkapatid mula pagkabata, ngunit hindi sila nakitaan ng pagpapabaya sa pag aaral. Pareho silang magkapatid na honor student mula pre-school hanggang high school.

Si Marco Kier ang pangalan ng kuya nya. Matanda ng 2 taon sa kanya. Tulad nya gwapo at may ipagmamalaki din si Kier. Ngunit hindi na pinahintulutan ng Diyos na tumagal pa si Kier. 10 years ago ng mangyari ang isang malagim na aksidente na bumago sa takbo ng buhay ng mga Hernandez.

Isang car accident ang nagyari habang papunta sa isang business trip ang kanyang Ama kasama ang kanyang kuya bilang graduation gift dito. Papunta sila ng Subic nang mabangga ng isang bus ang kotseng sinisakyan ng kanyang Ama at kuya. Dead on the spot pareho. Simula noon ay nagbago na ang buhay nila. It took him and his Mom 10 years bago matanggap ang nangyari.

Pero gaya nga ng sabi nila, life must go on. At yun ang ginagawa ni Austin ngayon. He live the normal life again. Para sa kanya, life is too short and too beautiful, crying over a spilled milk wont make any good. Aaminin nya na nahirapan syang tanggapin ang pagka wala ng nag iisa nyang kapatid, kaya lahat ng grades nya mula Business Management course at ECE ay puro pasang awa. Wala syang ganang mag aral. Walang ganang ipag patuloy ang kanyang pangarap. Ang kuya nya ang lagi nyang takbuhan pag may problema sya. Sa school, sa barkada lalo na sa lovelife nya. Oo, tanging kuya nya lang ang nakaka alam ng lihim nya. Isang lihim na hindi nya alam kung matatanggap ng kanyang Mama pag nalaman nya ito. Ngayong wala na ang kanyang kuya, pakiramdam nya, mag isa na sya. Walang kakampi.. walang nagmamahal at umiintindi sa lahat ng nararamdaman nya.

Wala ang atensyon nya sa mga nagpapa kilala, ang iba sa kanila kasi ay mga naging kaklase na nya sa ibang minor subjects. Nasa gitna sya ng pag mumuni muni nang isang boses ang pumukaw sa kanyang atensyon. Nang lingunin nya ito ay tila na hipnotismo sya sa kanyang nakita. Tila isang anghel na mula sa langit ang taong kanyang tinititigan. Ang mapupulang labi nito, makapal na kilay na bagay na bagay sa singkit nitong mga mata. Tila parang musikang paulit ulit na tumutugtog sa kanyang tenga ang pangalan ng taong tinitignan nya. Malakas ang tibok ng kanyang dibdib, tila silang dalawa ang tao sa mundo ng mga oras na yon. Hanggang sa matapos mag salita ang taong yun at muling umupo ay hindi pa rin nya pa rin inalis ang pagkaka tingin nya dito.

Aki Shino-bi.. ang tanging sinasambit ng kanyang isipan.. pati ng kanyang puso.

Ngayon na lang ulet sya nakaramdam nito. Love at first sight? Oo, kasi hindi pa sya nagka mali sa naramdaman nya para sa isang tao. Huling beses nyang naramdaman ang kanitong pakiramdam ay sa unang taong minahal nya. Si Gabriel.

Muli nakaramdam sya ng lungkot. Pangungulila. Pag iisa. Parang binalot ng malamig na pakiramdam ang buo nyang katawan. Lagi nya itong nararamdaman pag nalulungkot sya, nag simula ito ng pumanaw ang Ama at Kuya nya. Naramdaman nya ang pag init ng kanyang mga mata..nagbabadya ang mga luha na pumatak mula sa kanyang mga mata.

“Okay, class. I’ll dismiss you earlier since this our first meeting and I’ll see you all next meeting.” Pag a announce ng kanilang professor.

Nagsi tayuan ang mga estudyante. Tamang pagkakataon para pahirin ang mga naiipong luha sa kanyang mga mata.

Lumabas si Austin sa classroom. Patungo kung saan.. maging sya at di nya alam.

ITUTULOY….

The newbie, the sophomore and the veteran

“Success allows people to become who they truly are.”

-Red, Hellcats

Part 1: Aki Shin-obi

“Okay class, that’s all for today. See you on next meeting” pag tatapos ng Instructor sa klase. Sa loob ng 1 hour and 30 minutes ay puro self introduction and classroom rules and regulation ang ginawa. Anu pa nga ba ang mai expect mo eh 1^st day of the class, 1^st semester.

Siya si Aki, 20, 5’8, chinito, fair complexion. Hindi gym buff, hindi din payatot. A 2^nd year Education student. Dapat 3^rd year na sya, pero dahil transferee, ayun 2^nd year ulet. Bakit kasi di na lang pag isahin ang curriculum ng mga Universities and Colleges dito sa Pilipinas ayan ang lagi nyang komento. Anyways, wala naman syang magagawa sa bagay na un. Bakit ba kasi kelangan pang ilipat ng destino ang Daddy ta Mommy. Lakas maka basag ng trip ang company nila. Sigaw ng isip nya.

Di na rin kasi nya mabilang kung ilang beses silang lumipat ng bahay. Mula ng magka isip sya, mababa na ata ang 2 times na pag lipat ng bahay sa isang taon.

Both of his parents work as a Medical Representative for a well known pharmaceutical company. His Dad work as an Area Manager and his Mom as a Senior Representative. Alam naman natin ang sahod ng mga MedRep. They never had a financial problem as far as he remember. Magaling din kasi ang Mommy nya when it comes to budgeting.

Solong anak sya. His Mom was diagnosed with something on her uterus after giving birth to him. And sabi ng doctor hindi na pwedeng mag buntis pa ang kanyang Mommy. Ayun, wala tuloy syang kapatid.

He grew up with so much love and attention from his parents and relatives. Kahit wala syang kapatid, ni minsan di ko naramdaman na nag iisa sya. He practically had everything that any person would want to have. Sunod sa luho ika nga nila. But he didn’t grew up as a spoiled brat. Lahat ng bagay na meron sya, He make sure na pinag hihirapan ko. Even in his own little way. Lagi nyang pambida sa parents nya ang mga grades nya sa school.. Consistent honor since Grade school until High school. At dahil doon, lahat ng gusto nya.. nakukuha nya.

He was in Senior High School when I admitted to my parents that I’m gay. At first di tanggap ng Daddy nya. Pero eventually, he accepted it with open arms with a promise that his love for him will remain the same and he will support him on anything that he wanted to do.

When he reached college, he decided to take up education instead of a business or liberal arts courses. Bata pa lang sya, gusto ko na nya talagang mag turo. Mag report, mag present in front of others. And again, his parents are very supportive with his decision.

He can still remember when he enrolled sa dating nyang school. The Dean of the College of Education asked me why he wanted to become a teacher. Ang sagot nya, “kasi gusto kong maging instrumento sa pagbabago ng isang tao. Kung kayang baguhin ang isang tao mula sa pagka bata pa lang, hindi malayong magiging maayos ang buhay nito sa hinaharap.”

Misyon ba to? Hindi naman siguro. Nakakatuwa lang siguro na makita mo ang isa sa mga naging estudyante mo na naging successful sa buhay. At alam mo sa sarili mo na kahit papano eh naging parte ka ng tagumpay nya. Yan ang pinaniniwalaan nya.

His 1^st 2 years sa unang school na pinasukan nya was okay. Medyo mahirap nga lang, kasi specialty ng school na un ang Education. Kaya lahat ng professors at instructors eh de kalibre. Hindi basta basta. Bawat grade mo, dugo’t pawis ang ilalaan mo. Pero lahat ng paghihirap mo eh recognized. Sabi nga sa English, you reap what you sow.

Ngayong nasa bagong school syang, di nya alam kung anung nag aantay sa kanya. Kung pareho man eto sa dati nyang school.. Well, sanay na sya. Kung medyo petiks at laidback ang environment dito, eh di mas okay. But it doesn’t mean na magpapaka petiks na rin sya. There’s always time to play, but not all the time. Yan ang pilosopiya nya.

Almost lunch na, after ng klase kong un ang susunod ay 2pm na. Enough time to eat and rest a bit. First day pa lang naman eh. Di pa ganun ka stress ang schedule.

He decided to go to the canteen to grab some bite. Daming tao. Usal nya sa sarili. Dahil sa dami ng tao at maiinit na rin sa loob ng canteen lumabas sya para humanap na lng ng ibang kakainan. Fast food na naman sabi nya sa sarili. No choice.

After a few minutes na pag lalakad from school to the nearest fast food store, another few minutes na pag pila sa counter sa wakas makakain na rin sya.

Burger, large fries at large coke. Okay na siguro ito, di naman din sya gutumin na tao.

After 15 minutes tapos na syang kumain. Pahinga konti, text text sa mga kaibigan at sa parents nya na rin.

Isang oras na pala ang nakalipas. He still have an hour and 15 minutes. Not bad sabi nya sa sarili. Enough time to relax kahit konti. Heheheheh!

After 10 minutes narating nya na rin ang building kung saan ang next class nya. While waiting, he deceided to listen to his ipod. Pang relax nya kasi ang music. Though di sya marunong kumanta, he love to listen on feel good music.

After ng ilang songs, biglang na tumugtog ang isang Trance song. Lihim syang napangiti kasi naalala nya ung cheering squad nya nung highschool. Isa kasi ito sa mga songs na ginamit nila during the competition. They were champion for 3 consecutive years. Those good old days nasabi na lang sa sarili. Kahit mahal nya ang cheerleading, he’s not sure kung sasali sya if ever meron ang school na ito. Mas gusto nya kasi ng less stress this school year. Pero bahala na. sabi nya sa sarili.

Few more minutes has past. Ayun, nag labasan na ung mga estudyante sa classroom. Pumasok sya kasabay ang mga ilang estudyante na alam nya na classmates nya. He seated on the end corner of the room. Para naman walang istorbo sa pakikinig. He check on his bag habang nagpapalipas ng oras. Nakita ko ang journal ko, nadala nya pala. So he decided to write something on his journal. Isang maliit na notebook na kulay brown. More like a recycled paper na ginawang bagong notebook.

Sulat sulat ng konti.. kung anu ano. Bigla nya na miss ang isang taong nagturo sa akin na mag sulat sa journal. Nag bago bigla ang mood nya. Medyo na lungkot ng konti.

He can’t help but to feel sad whenever he remember him. Ang taong naging parte ng buhay nya for 2 years. Nasa kasarapan sya ng pag mu muni ng biglang pumasok ng room ang professor nila. Isang matandang lalaki na mukhang naligo ng pomada. Hehehehe! Doon nya na rin napansin na halos puno na ng estudyante ang loob ng classroom.

Di nya na lang pinansin ang itsura ng professor nila. Sabi nga nila, walang basagan ng trip. Ibinalik nya ang journal ko at inilabas ang kanyang registration form. After a few minutes, start na nag class. Again, just like the previous classes. Introduction, rules and regulations pero may nadagdag. Course outline or ito ung mga topics na kailangang i discuss for the whole semester.

Nag simula na ang introduction ng mga students. Simula sa unahan. Tawanan ng konti dahil sa mga pilyo at pilyang estudyante. Hanggang sa dumating sa dulo. It’s my turn.

Tumayo sya, he cleared my throat. “Good afternoon, I’m Aki Shin-obi Uy. 20 years old a transferee from PNU. Taking up BS Education major in English.

“Well, Mr. Uy since you’re from PNU, I expect a lot from you.” Sabi ng professor.

“I’ll try my best, sir.” Sagot nya

Nang matapos syang makapagpa kilala ay bumalik na ito sa pag kaka upo. Di nya alam na may mga mata pa lang kinana pa nakatingin sa kanya. Tila minamasdan ang bawat galaw nya..

ITUTULOY….

God gave me you part 3

Sa mga sumubaybay ng Part 1 and 2, eto na po ang continuation. Salamat sa mga nag comment. Kilala nyo na kung sino kayo.



-GBOI

FB:gboi03151984@gmail.com

MeMySelfandGBOI.blogspot.com



--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



Dumating kami sa kanilang rest house mga bandang 11am. "Sir Rod, magandang umaga po" salubong na bati sa amin ng isang matandang lalaki. Nasa tantya ko eh mga nasa late 40s or early 50s na sya. "Magandang umaga din po, Mang Pete. bati ni Rodney. Si Mang Pete pala ang katiwala nila sa rest house. "Mabuti naman at naka dalaw ulet kayo dito." Ngiti lamang nag sinagot namin ni Rodney. "Tara na po sa loob ng bahay at nakahanda na po ang pagkain." Pag pasok namin ay naka handa na nga ang tanghalian namin.






"Kain po tayo" alok ko kay Mang Pete. "Sige lang ho, sir. Tapos na rin po kaming kumain." si Mang Pete. "Allen na lang po, mang Pete. Wag na pong Sir ang itawag nyo sa akin" ako ulit. "Oo nga mang pete. Rodney at Allen na lang ang itawag nyo sa amin." si Rodney habang nag sasandok ng kanin mula sa malaking plato. "Kayo ho ang masusnod, Rodney at Allen" si Mang Pete na medyo nahihiya. Iniwan kami ni Mang Pete para ayusin ang aming magiging kwarto. Masaya kaming kumain ni Rodney. Kwentuhan at tawanan habang nakain. Sinubuan pa ako ni Rod ng mangga buti na lang at walang ibang tao. Matapos kumain ay napag pasyahan naming mag pahangin muna bago pumasok sa aming silid. Si Mang Pete na ang nagligpit ng aming kinainan at nag akyat ng aming mga gamit. Isang malaking punong mangga na may kawayang upuan kami nag punta. Presko ang hangin, tahimik at maaliwalas ang paligid.


"Bhie, masaya ka ba ? si Rodney habang hawak ang kamay ko. "Anung klaseng tanong yan? 2 years na tayo. Sa tingin mo kung di ako masaya tatagal tayo ng ganito?" ako habang nakatingin sa kanya. Ngiti lamang ang isinagot ni Rod sa akin. " Ikaw ba?" tanong ko. "Eto na ang pinaka masayang parte ng buhay ko, bhie." si Rod. Isang mabilis na halik sa labi ang iginawad ko sa kanya. Pareho kami ng nararamdaman. Simula ng dumating si Rodney sa buhay, parang lahat ang daling gawin. Lahat kayang kaya ko. Walang umagang hindi ako gumigising na may ngiti sa labi dahil sa kanya.


Basta, bhie pag namatay ako wag mo akong ipag papalit ah. Mumultuhin kita" si Rodney sabay tawa. "Hoy! wag ka ngang magsalita ng ganyan." ako na lumaki ang chinitong mata sa narinig. "Ayoko ng ganyang biro... wag mo nang uulitin yun." ako habang nangingiid na ang luha sa mata. "Hindi na po... wag ka ng umiyak" si Rodney sabay yakap sa akin. Matapos makapag pahangin ay nagtungi na kami sa kwarto para maligo at makapag pahinga. Mamayang hapon na kami pupunta sa beach na malapit s rest house nila.


Sabat kaming naligo ni Rodney. Muli pinag saluhan namin ang aming pag mamahalan. kahit pagod sa bayahe ay di namin ito ininda. Sabi ko nga, basta kasama ko si Rodney. Kakayanin ko ang lahat. Matapos maligo at makapag patuyo ng buhok ay nahiga kami. Hindi namin namalayan na nakatulog kami ng magkayap. 2pm na ng magising ako. Wala sa tabi ko si Rodney. Hinanap ko ang cellphone ko at tinawagan ko sya. Hindi sya sumasagot. Kinabahan ako bigla. Hindi ako sanay na hindi nag papa alam si Rodney sa akin. Muli tinawagan ko ang cellphone nya. Panay pa rin ang ring nito. Inayos ko ang sarili ko at bumaba sa salas para hanapin sya.


Nakita ko si Mang Pete. " Mang Pete, nakita nyo po ba si Rodney?" ako. "Naku, Allen. pasensya na at kadarating ko lang galing maisan at hindi ko sya napansin na umalis eh" si Mang Pete. "Ganun po ba. Sige po salamat. Antayin ko na lang sya." ako na may halong pangamba.


430pm ng dumating si Rodney sa bahay. Pawisan at pagod na pagod. "Sir Rodney, anu pong nangyari sa inyo at saan po kayo galing" si Mang Pete na may halong pag aalala. "Hehehehehe! dyan lang po Mang Pete. May inayos lang." si Rodney na humihingal. “Sige po Mang Pete, akyat muna ako. Baka hinanahanap na ako ni Allen. Si Rodney ulet. Hindi na naka sagot si Mang Pete dahil sa bils na pag kilos si Rodney paakyat sa kwarto.


”Hi bhie, sensya na kung di ako nakapag paalam sayo. Ang hibing kasi ng tulog mo… nag hihilik ka pa eh. Heheheheh!” si Rodney. “Saan ka ba galing kasi? Di pa kita ma contact kanina. Pinag worry mo ako ha” ako na may himig na pag tatampo. “Basta. Dyan lang ako sa tabi tabi. At saka eto na ako, nakabalik ng buo. Di ba?” si Rod. “Bahala ka nga dyan.” Ako habang naka tingin sa cellphone ko. “Bhie, shower lang ako ah, sabay ka?” si Rodney sabay himas ng likod ko. “Mag shower kang mag isa mo!” ako sabay tayo papuntang veranda. Hindi na nag salita si Rodney at tuluyang pumasok sa banyo para mag shower. Naiinis ako dahil ang bakasyon na ito ay para maka pag bonding pa kami ng husto. Gusto kong maging masaya ang bakasyon na ito. Naisipan kong gamitin ang computer sa loob ng kwarto ni Rodney. Mag check ako ng FB account ko, baka sakaling mawala ang inis ko. Pag bukas ko ng computer bumungad sa akin ang picture ni Rodney na screen saver ng computer nya. Nawala ang tampo at inis ko ng Makita ng ggwapong picture nya. Naka ngiti sya. Labas ang mga maliit nyang dimples at ang isa sa mga nagustuhan ko sa kanya… ang kanyang dental braces. Di ko namalayan na nakatitig na ako sa picture nya ng matagal hanggang may yumakap sa aking likuran. Si Rodney na nakatapis ng tuwalya. Ang bango nya. Langhap na langhap ko ang sabon at toothpaste na ginamit nya.


“Inlove na inlove ka sa akin no.. baka matunaw yan” pabulong na sabi ni Rodney. He’s presence and warm breath makes me horny. I can feel his every inch of his cock rubbing against my back. Nag init ako.. nawala ng tuluyan ang inis at tampo ko sa kanya sa pag iwan nya sa akin kanina. “Alam na alam mo kung paano mo ako aamuin pag nagtatampo ako sa’yo no… We’ll nag tagumpay ka na naman Mr. Rodney James Montealegre.” Sabi ko sa kanya ng may himig na pang aakit. Hinalikan nya ang batok ko papunta sa aking leeg. Mainit at puno ng pag mamahal. Natagpuan na lamang naming ang aming sarili na pinag sasaluhan an gaming pagmamahala sa isa’t isa. Matapos ang ilang minuto ay narrating naming pareho ang rurok ng kaligayahan. Natungo ako ng banyo para maglinis. Pag labas ko ay naka bihis na sya. Inaya nya akong mag merienda sa kusina. Matapos mag merienda, habang nag papahangin sa ilalim ulet ng punong mangga ay may sinabi sa akin si Rodney. “Bhie, mamayang gabi punta tayo sa beach. I have a surprise for you.” Si Rodney habang naka hilig ang ulo sa aking balikat. “Ano naman un? Hindi mo naman kailngang bigyan pa ako ng kahit ano, ikaw lang okay na sa akin.” Ako habang nakatingin sa padilim na noon na kalangitan. “Basta, I waited 2 years for this. And I wanted this surprise to be very special.” Si Rodney sabay halik sa pisngi ko.



Alas 7 ng gabi ng mag paalam kami kay Mang Pete na pupunta kami sa tabing dagat. Sinamahan kami ni Mang Pete para masigurong ligtas kaming makakarating doon, kahit malapit lang ito sa bahay na tinutuluyan namin. Nang makarating kami sa beach ay nagpaalam si Mang Pete sa amin para mabantayan nya ang bahay. Nang makaalis si Mang Pete ay may inilagay si Rodney sa aking mga mata. Isang blind fold. “Bhie, anu to? Bakit may ganito pa?” taka kong tanong kay Rodney. “Basta, surprise nga di ba’? si Rodney habang inaalalayan ako sa aking pag lalakad. Ilang hakbang pa ay tinanggal nya ang blind fold. Hindi ko agad maaninag kung ano ang nasa harapan naming dahil na rin sa pag kaka blind fold ko.


Nang tuluyang limunaw ang aking paningin ay tumabad sa akin ang isang cottage. Puno nag rose petals na kulay puti ang buong paligid. White kasi ang favorite naming kulay ni Rodney. Ilang kandila din ang naka sindi na nakalagay sa matataas na baso para hindi mamatay ang sindi nito dahil sa hangin mula sa dalampasigan. Hindi ako makapag salita. Hindi ko mahanap ang tamang salita para ipaliwanag ang aking nararamdaman sa mga oras na un. Napatingin ako kay Rodney at isang matamis na ngiti ang iginawad ko sa kanya. Isang mabilis na halik sa labi ang ibinigay ni Rodney sa akin. Naglakad kami papasok sa cottage at dun ko na napasin ang isang di kalakihang box sa gitna ng isang kawayang lamesa. Kinuha ni Rodney ang box at inabot sa akin. “Bhie, buksan mo. And let me see if you’ll like it. Si Rodney. Binuksan ko ang kulay puti na box at nagulat ako sa aking nakita.


Isang eternity ring na may maliit na bato ang laman ng box. Tinignan ko si Rodney, napansin siguro ni Rodney ang tanong sa king mga mata. Kinuhana nya ang singsing at walang salitang lumuhod sa harapan ko. Hindi ko alam ang aking gagawin. “Bhie, tumayo ka nga dyan…anu bang ginagawa mo?” ako na gulat na gulat sa ginawa ni Rodney. “Mr. Allen Bryan Chua, will you marry me?” si Rodney habang naka luhod sa aking harapan. Hindi pa rin ako maka paniwala sa mga nangyayari. Totoo ba itong lahat? Si Rodney, nag aalok ng kasal. KASAL?! Kami ikakasal?!! Ako at si Rodney. Mabilis na nag balik lahat ng mga masasayang alaala ko kasama si Rodney. Ang tanging lalaking minahal ko ng buong buhay ko sa loob ng 2 taon. 2 taon pero ang pakiramdam ko ay parang kahapon lang kami naging mag boyfriend. Noong una, nasabi ko sa sarili ko na maging boyfriend ko lang si Rodney ay kuntento na ako, wala na akong iba pang mahihiling. Pero eto sya ngayon, nakaluhod sa aking harapan hawak ang isang bagay na simbulo ng pag mamahalan ng 2 tao. Ano pa nga ba ang mahihling ko? Kahit bukas ay pwede na akong kunin ni God.



“Bhie, again… will you marry me?” pag putol ni Rodney sa aking pag babalik tanaw sa masasaya naming pagsasama. “Bhie, sino ba naman ako para tumanggi? Syempre oo…gusto ko. GUSTONG GUSTO!’ ako na tuluyan ng umiyak sa harapan nya. Mga luha ng kaligayahan. Kahit kasi aking panaginip ay hindi ko inasahan na darating kami sa ganitong tagpo. Ang hihilingin ni Rodney na maging kabiyak nya ako. Isinuot ni Rodney sa akin ang singsing at doon ko napansin na suot nya rin ang kapareha nito. Isang puno ng pagmamahal na halik ang iginawad naming sa isa’t isa. Ito na ang simula naming. Ang aming pangarap na maging ganap na “mag asawa”. Alam ko at ni Rodney na walang puwang ang same sex marriage dito sa Pilipinas. Pero hindi ito naging hadlang para sa amin. Andyan ang Canada para isakatuparan ang pangarap naming ito.



Sa pangatlong pag kakataon ng araw na iyon ay pinag saluhan naming ni Rodney ang aming pagmamahalan. Sa isang kwarto sa cottage na iyon namin pinag saluhan ang masarap naming pag mamahalan. He started kissing me. More passionate than we used to do, gumapang ang halik nito pababa... sa leeg...sa magkabilang utong ko... sa dibdib... sa tyan... sa puson...hanggang umabot si Rodney sa aking ari.

"Hindi mo kailangang gawin yan, bhie..." paalala ko kay Rodney.

Hindi sumagot si Rodney at ngumiti lamang. Hinawakan nya ang aking ari at isinubo ito.
Hindi man sya sanay sa gawaing ito ay bukal sa kalooban nya akong paligayahin .
Pilit nyang isinubo ang kabuuan ng pagkalalaki nito. Hindi maipaliwanag ang sarap na idinulot
nito sa akin. Napapikit ako at napaluha. Totoo ngang mahal sya ni Rodney. Handa syang mag sakripisyo para lang lumigaya ako. Alam naming pareho na hindi talaga ginagawa ni Rodney ang ganitong bagay. Sa dalawang taon namin ay ni minsan ay hindi nya ginawa ito sa akin.


Hinila ko si Roney at pumatong ito sa kanya.
Nagkiskisan ang ari ng dalawa habang patuloy sa paghahalikan. Ibinuka
ko ang aking dalawang hita. “I want to feel you inside me.” ako. “Sure ka ba, bhie? First time mo ito”. Si Rodney na may himig na pag aalala. “Just do it. Okay lang sa akin” ako ulet. Bumangon si Rodney para may kunin sa loob ng back pack na dala naming. Pag balik nito ay isang ballot ng condom at lube na nasa sachet. Isa isa nyang binuksan ang mga ito. Handa na ako. Yan ang sabi ko sa sarili ko. Ibibigay ko to sa taong mahal ko.. at pag lalaanan ng buong buhay ko. Nag mai suot ni Rodney ang condom at lagyan ng lube ang bukana ng akin lagusan ay nag simula na kami.



Nakaluhod si Rodney sa akin . Inabot ko ang matigas naari nya at ako mismo ang dahan-dahang nagpasok nito sa aking kaibituran. Naramdaman ko ang hapdi at sakit. Parang mapupunit ang buo kong katawan sa akit. “ Bhie, okay ka lang? Wag na nating ituloy to. Ayokong masaktan ka” si Rodney. “Ituloy mo lang, bhie. Okay lang ako.” Ako habang nakapikit. Marahang umayuda si Rodney hanggang makapasok ang kabuuan sa masikip kong lagusan. Saglit silang huminto. Hinalikan ako ni Rodney. Kasabay sa bawat pagsugpong ng aming mga katawan ay ang mga impit na halinghing na kumakawala sa aming magkalapat na labi at sabay naming pinagsaluhan ang tamis ng pag-ibig.


Lumipas pa ang ilang minuto ay narating muli namin ang rurok ng kaligayahan. Mas masarap ito sa pakiramdam ko. Naibigay ko na kay Rodney aking sarili. Bumangon ako para mag linis ng aking sarili. Mahibing na sa kanyang pag kaka tulog si Rodney. Napansin ko mula sa ilaw na nang gagaling sa lamp shade sa may side table ang isang mantas. Tinignan ko ito ng maiigi. Hindi nga ako nagka mali, mansta ito ng dugo. Dugo mula sa aking likuran. Isang ngiti ang sumilay sa aking mga labi. Sulit ang sakit na naramdaman ko dahil alam ko na para ito sa taong pinaka mamahal ko. Pumasok ako sa banyo para maligo. Pag balik ko ay mahimbing pa rin si Rodney sa kanyang pag kakatulog. Inayos ko ang kumot na naka takip sa kanyang hubad na katawan. Tumabi ako at yumakap sa kanya. Muli kong tinitigan ang singsing na aking suot, hanggang sa pumikit ang aking mga mata dala na rin ng sobrang pagod sa aming pagniniig.

ITUTULOY....

God gave me You part 2

"Gusto mo rin ng flowers?" tanung ni Rodney. "Ha? Ah.. eh.. hindi.. natuwa lang ako kasi ang cute nilang tignan" pautal utal kong sabi. "Ah ok.. akala ko gusto mo ng flowers eh. bibilhan kita" si Rodney na nakatingin na pala sa akin. "Anu ka ba, hindi naman ata maganda sa isang lalaki na may dalang flowers tapos and kasama lalaki din" ako habang kinikimkim ko ang kilig na malapit ng lumabas. Imagine, si Rodney.. bibilhan ako ng flowers! Whaaaahhh!! sigaw ng isip ko. "Uhm, Allen.. may sasabihin sana ako eh. "si Rodney na seryoso ang mukha. "Anu yon? mukhang importante ah." ako habang nakatingin sa kanya. Ilang sandali ng katahimikan. Pakiramdam ko mga tibok ng puso lang namin ang naririnig ko. "Allen, i like you!" pag basag nag katahimikan ni Rodney. Nagulat ako sa sinabi ni Rodney. Hindi ko alam ang isasagot ko. Kahit alam ko sa sarili ko na mahal ko din sya, may ibang bagay akong nararamadaman that time. Siguro natatakot ako, natatakot na baka pag hindi nag work out ag relationship eh mawala na lang ang friendship namin. At un ang ayokong mangyari. "Si..sigurado ka ba dyan sa sinasabi mo?" ako habang naka yuko dahil nais kong itago ang mga luha sa mga mata ko. Luha ng kaligayahan at takot na rin. "Oo naman. Sigurado ako at seryoso ako" si Rodney habang hawak ang balikat ko. "Natatakot ako, Rod. Hindi ko alam kung anung sasabihin ng mga kaklase natin." ako na nakatingin na sa kanya. "Hayaan mo sila. Ang mahalaga magiging masaya tayo." si Rodney. Natapos ang usapan namin ni Rodney. Oo. Naging kami na nga officially.

Natapos ang sophomore year namin at naging okay ang takbo ng relasyon namin ni Rodney. May mga misunderstanding minsan pero nawawala din pag naglambing na ako sa kanya. Nakilala sya ng family ko at tuwang tuwa ako kasi tanggap sya ng family ko. On his side, only his Mom ang younger sister ang nakaka alam about our relationship. His dad is in Military kaya hindi pedeng malaman at baka pareho kaming ibala sa kanyon.

Natapos namin ang college namin with flying colors. He graduated as Cum laude. Sobrang proud ko sa kanya. Sabay din kaming nag review for board exam. Parehong review center, parehong oras. nag rent kami ng condo along Makati para hindi kami mahirapang mag byahe araw araw. He lives in Antipolo while ako sa Muntinlupa. Ang saya ng set up namin. Para kaming mag asawa na. For 3 months na review, dun ko lalong nakilala si Rodney. Kung gano sya ka sarap kasama sa bahay. Felling prinsesa ako everyday. Minsan nga nahihiya na ako sa kanya, pero ang sabi nya. Gusto nyang lagi akong comfortable sa bahay namin. Alam nya kasi na lumaki ako na spoiled, hindi marunong sa gawaing bahay.



Dahil mag kasama kami sa bahay hindi mawawala ang sex. Heheheh! for teh past 2 yrs na naging kami, hanggang kiss lang kami ni Rodney. ( wow! conservative?). Maniwala man kayo or hindi. One time, nagka yayaan ang mga kasama namin ni Rodney sa review na mag inuman. Since wala naman kaming gagawin ni Rod sa bahay kaya sumama na kami. mejo hindi sanay uminom si Rodney kaya ilang bote pa lang eh makulit na. I decided na umuwi na kami dahil umi english na si Rodney sa sobrang lasing. Ako na ang nag drive nag sasakyan namin. pag dating sa condo, mejo nahirapan akong iakyat si Rodney, aside sa height nya na 5'11 eh gym built din sya. Nang makarating kami sa kwarto, ihiniga ko sya sa kama at isa isa kong inalis mga suot nya, para mapunasan sya dahil sobrang lasing nya. Una kong tinanggal ang sapatos nya..then ung tshirt nya. Natuwa ako.. ang ganda ng katawan ng boyfriend ko. Nang hubarin ko ang pantalon nya, lalo akong nag laway. Sinaniban na ako ng matinding init. Ang gandang pag masdan ng katawan ni Rodney. Sinimulan kong halikan ang dibdib ni Rodney. Salitan kong dinilaan ang mga nipples nya na pink.. ang sarap nya.. kahit amoy alak pa sya. Bumaba ang pag halik ko papuntang puson nya.. nilaro ko ang maliliit na buhok sa kanyang pusod.

AAAHHHHHHHH OOOHHH.. ang tanging maririnig mo mula kay Rodney. lalo ko pang pinag butihan.. gusto kong maangkin ang katawan nya.. Tuluyan ko ng hinubad ang boxers nya. Lumantad ang itinatago nyang pagka lalaki.. maganda ang hugis.. mahaba at mataba.. mga 7inches din ata ang haba nito. Sa sobrang sabik ko ay hindi ko namalayan na nagising na pala sya.
"Ang asawa ko ni re rape ako...sige lang.. sa'yo lang naman yan eh." si Rodney habang naka pikit. Ngiti lang ang naisagot ko. Pinaligaya ko sya, kahit wala akong halos karanasan sa pakikipag talik sa kapwa lalaki. Sinimulan kong dilaan ang ulo ng ng kanyang alaga..napa singhap si Rodney.. unti unti kong ibinaba sa katawan ng kanyang ari. Kahit mahirap ay pinagbutihan ko pa rin ang ginagawa ko.. Nang mag sawa ako sa kanyang alaga, bumaba ako sa mga bayag nya.. isa isa ko itong sinubo. AAAAAHHHHHHH.. ssssiigggeee pppaaaaahhhhh... aaannngg sssaarrraaapp... yan lang ang maririnig mo sa loob ng aming kwarto. Lalo ako pang ginalingan ang ginagawa k

Pabilis ng pabilis ang ginawa kong pag subo sa kanya. Ilang sandali pa ay.. AAAYYYAAANNN NNAAAHHH KKOOOHHHH unngol ni Rodney. Naramdaman ko na may mainit na likido sa aking bibig. tumakbo ako sa banyo para iluwa ito. Pag balik ko nakita kong naka upo na sa gilid ng kama si Rodney. "Ok ba pakiramadam mo, bie?" ako sabay lapit sa kanya. "Ok lang ako, bie. nawala ang lasing ko dun ah" sabi ngiti ng nakaka loko. "Sensya ka na. na turn on kasi ako sayo nung hinubaran kita eh" ako sabay halik sa pisngi nya. "Shower ka na, tapos matulog na tayo." ang sabi ko. Tatayo na ako ng bigla nya akong hilahin at sabay kaming bumagsak sa kama. "Sabay tayong mag shower" si Rodney. "Hmmmmm. sige po" sagot ko naman.

At muli ay pinagsaluhan namin ang aming pagmamahalan. Ginawa nya rin sa akin ang ginawa ko sa kanya kanina. Matapos maligo ay sabay na din kaming nahiga at naka tulog na magkayakap. Maraming araw pa ang lumipas at natapos na rin ang review namin. Ilang linggo pa at board exam na namin.

Masaya kami at pareho kaming nakapasa sa borad exam. We decided to take a break at mag out of town. Sa rest haouse nila sa Batangas nag punta. Isang masayang bakasyon ang gusto kong mangyari kasama ang taong pinaka mamahal ko, pero meron palang iba pang plano si Rodney..

Itutuloy...

**GBOI**

God gave me You

LOVE comes UNEXPECTEDLY

Yan ang lagi kong naririnig sa mga kaibigan ko. Sabi nila hindi daw hinahanap ang love, kusa daw itong darating. Well, in my case..hindi na siguro sya darating ulit.

Ako nga pala si Allen, 26 years old. 5'8 at half-chinese. Nasa high school na ako ng malaman ko kung anu talaga ang sexual preference ko. Tanggap naman ito ng parents at mga ate ko. Yes, bunso po ako at nag iisang lalaki sa pamilya.

Nasa college na ako ng makilala ko ang taong pinag laanan ko ng aking puso.. si Rodney. We were classmate since Freshmen year namin. Mabait, thoughtful at maalaga si Rodney. Halos walang oras na hindi kami magkasama, kahit weekends magka sama pa rin kami. We consider ourselves as best buds. Akala ko straight si Rodney at sadyang mabait lang sya sa mga tao sa paligid nya. We were on our sophomore year when I realized that I;m inlove with him, though I kept as a secret since takot ako na ma reject at masaktan.

It was our University foundation day and our course was assigned to have a jail booth. 2nd day na ng fair. Walang pasok ang lahat ng courses. After lunch ako dumating sa school. I was walking down the walkway papuntang school ground ng i announce susunod na huhulihin for gthe jail booth ang mga naka suot ng BLUE na damit. Napa ngiti ako, kasi alam ko na ang jail booth at for sure masaya un. Then suddenly, one of my classmate approched me and says "HULI KA!" Doon ko na reliazed na naka blue pala ako na polo. "Wait! hindi ba ako exempted?" tanong ko. "Sorry Allen, hindi tayo exempted" ang classmate ko. "magkano ang bail? Magbabayad na lang ako" pag mamakaawa ko. "200 pesos ang bail pero hindi ka pedeng I bail ang sarili mo. Dapat isa sa mga ka kilala mo ang mag bail sa'yo" tuloy tuloy na sabi ng classmate ko.
DAMN! bulong ko sa sarili.

No choice. kailanagn kong makulong until someone will pay for may bail. Asar an asar ako. Aside sa maiinit sa loob eh pinag titinginan pakami ng ibang students. 10 minutes na akong naka kulong pero wala pa ring nag ba bail for me. kahit mga classmates ayaw akong tulungang maka labas. bad trip na araw to. sabi ko sasarili ko. 15, 20, 30 minutres ang lumipas. Wala padin. Bigla kong naalala si Rodney. I called him. "Rod, nasan ka?" tanong ko. "Papuntang school ground, bakit?" si Rodney sa kabilang linya. "Nahuli kasi ako sa jail booth eh, help me naman oh" ako. "HA?! bakit ngayon mo lang sinabi?. Kanina ka pa ba dyan?" sunod sunod nyang tanong. "Mga 30 minutes na" ako ulit. "Wait lang.. paratting na ako dyan ah" si Rodney sabay patay ng cellphone nya.

Wala pang 5 minutes at dumating na si Rodney. Nagbayad nag 200 for the bail. "Ok ka lang ba?" tanong ni Rodney. "Ok lang. Eto pawisan nga lang" sabi ko. Angulat ako ng punasan nya ang pawis ko sa mukha in fromnt of our classmates and schoolmates na nasa loob ng jail booth. "Ayyyiiieeeee!!!" halos sabay sabay na sigawan ng mga classmates namain. Namula ako at si Rodney naman ay ngiti lang ang isinagot sa kanila.

Napaka sunduan namin na mag palipas ng oras sa ilalim ng puno malapit sa gym. "Salamat ah, I owe one, Rod. ako habang nag pupunas ng pawis sa leeg at mga braso. "Sus, wala un.. ikaw pa.. eh.. ma.." biglang pag putol ni Rodney. "Anu un..? sabay tingin kay Rodney. "Wala.. wag mo na akong pansinin. Si Rodney.

Tahimik kaming 2 while watching the students passing by papauntang gym. May mga dalang ballons, stuffed toys. Un ibang girls may dalang flowers pa. "Ang cute naman, may dala silang flowers" bigla kong nasabi.


Itutuloy..